เหนื่อยว่ะ...ทำไมชีวิตคนเรามันต้องมีเรื่องที่ทำให้คิดมากขนาดนี้นะ
แต่ก่อน...ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนที่ซีเรียสไรมากๆ ขนาดนี้
แต่เด่วนี้...เหมือนพอมีเรื่องไรกระทบจิตใจนิดหน่อย
มันจะเริ่มเครียด...พอเครียดมากๆ...ก้อจะร้องไห้ ร้องไปก็คิดเรื่อยเปื่อย
คิดนู้น..คิดนี่ คิดถึงแม่ คิดถึงครอบครัว...
คิดว่าเราเปนคนไม่เอาไหนเสียเลย...เรียนก้อไม่จบ บางครั้งก้อทามให้แม่เสียใจบ้าง
เป้าหมายชีวิตก้อยังไม่มี...เหมือนอยู่ไปไร้ประโยชน์ ทำไรก้อไม่เคยสำเร็จ
ไม่เคยทำให้แม่ภูมิใจเลยซักครั้ง

บางครั้งก้อคิดนะ...ถ้าไม่มีเรา บางทีอะไรๆมันก้อดีขึ้นก้อได้
แม่อาจจะไม่ต้องเหนื่อยเท่านี้...ส่งเสียให้พี่เรียนคนเดียวก้อเพียงพอแล้ว
พี่มันมันมีอนาคตที่มั่นคง...มันเปนถึงตั้งทันตะ...แม่คงภูมิใจกะมันมาก
พอเทียบกะเราแล้ว...ต่างกันมากมาย
บางที...ถ้าไม่มีเราบนโลกใบนี้มันก้ออาจทำให้อะไรบางอย่างดีขึ้นก้อได้

มันก้อเปงเพียงแค่ความคิด...ถ้าให้ทำเข้าจิง คงไม่มีความกล้าขนาดนั้นหรอก
แต่มันก็อยากรุ้นะ...ไอ้อารมณืในนาทีที่คิดว่าจะไม่มีชิวิตแล้ว
มันคงเปนอารายที่สุดๆ...แต่กับเรายังไม่ขนาดนั้นหรอก
บางคนก้อคืดว่า...คนที่คิดฆ่าตัวตาย โง่!!! จะว่าไปมันก้อจิง...

เวลาที่เราท้อแท้...เหน็ดเหนื่อย...หมดกำลังใจ ก้ออยากจะมีใครซักคนที่เข้าใจ
คอยรับฟังเราระบาย....และให้กำลังใจเรา ไม่ซ้ำเติมเรา
แค่นี้...มันก้ออาจจะทำให้บางคนที่ท้อแท้อยู่...มีแรงที่จะสู้ต่อไป